Autor: hm. Maciej Starego ŻJ

W cyklu artykułów poświęconych metodzie wodniackiej chcę pokazać Wam, dlaczego metoda wodniacka była, jest obecnie i także w przyszłości będzie atrakcyjna dla wędrowniczek i wędrowników. Na przestrzeni szczególnie ostatnich lat kolejne pokolenia naszych wychowanków podlegają zauważalnym zmianom społecznym, takim jak: obawa przed braniem odpowiedzialności; niższą odpornością psychiczną na pojawiające się problemy; trudnościami w budowaniu relacji z innymi w świecie rzeczywistym, na rzecz „łatwego” odnajdywania się w świecie wirtualnym; czy też powszechnego nastawienia na „branie” dla siebie, a nie dawanie innym. Jednocześnie trzeba też zaznaczyć, że zauważalne są też pozytywne zmiany „pokoleniowe”, a mianowicie duża łatwość w posługiwaniu się nowymi technologiami – wynajdywaniu aplikacji do „wszystkiego”; wykorzystaniu mediów społecznościowych do rozwiązywania problemów, wzajemnej pomocy, czy poznawaniu ludzi z drugiego końca Polski lub świata; powszechnej znajomości języków obcych; szybkiego uczenia się obsługi różnych urządzeń; a także dużej tolerancji i otwartości na innych oraz gotowości do poznawania otaczającego nas świata.

Na ostatnim, XIX Zjeździe ZHR, w kontekście dynamicznie rozwijającego się ruchu wodniackiego, wywiązała się dyskusja w powyższym temacie. Nawet sam Naczelnik odpowiadając na pytania delegatów wspominał, że bardziej skłania się ku „programowi” wodniackiemu, niż „metodyce” wodniackiej. Temat ten wielokrotnie też pojawiał się w moich rozmowach z doświadczonymi instruktorami, gdzie o wodniactwie słyszałem pogląd, że nie bardzo rozumieją, o co z tym wszystkim  chodzi, bo przecież prawdziwi harcerze wywodzą się z „lasu”, a szkolenie ich np. z umiejętności żeglowania skończy się tym, że i tak w pełni będą mogli zrealizować swoje pasje tylko poza harcerstwem. Panuje też powszechne przekonanie, że owszem można harcerzy czy wędrowników zabrać na spływ; parę godzin popływać z nimi na żaglach, ale raczej traktowane jest to jako jednorazowa atrakcja programowa, wyczyn, czy zajawka i nie ma w tym głębszej myśli wychowawczej.